mars 3, 2026

РОМА ЊУС МК

Не може секогаш да се согласуваме со нив, понекогаш мора да бидеме против.

Мицкоски ги прескокнува Ромите: 10.000 странци „потребни“, 10.000 Роми невидливи

Зошто Владата на Мицкоски бара странски работници, додека Ромите остануваат најневработена заедница?

Одлуката на владата предводена од Христијан Мицкоски да отвори врата за 10.000 странски работници не е економска нужност. Таа е отворена и документирана неправда особено кон Ромската заедница.

Додека владата зборува за „недостиг на работна сила“, фактите зборуваат спротивно.
Во држава со околу 105.000 невработени, повеќе од 10.700 се Роми. Тоа значи дека над 10% од сите невработени се Роми, иако според пописот тие се околу 2,5% од населението. Со други зборови:
Ромите се четири пати повеќе застапени меѓу невработените отколку во населението.

Ова не е случајност. Ова е систем.

Во Шуто Оризари, Топаана, Куманово, Битола, Штип – цели населби живеат со хронична невработеност, генерациска сиромаштија и институционално игнорирање. Луѓе што сакаат да работат, но со години се судираат со ист ѕид: нема шанса, нема повик, нема можност.

И што прави државата?
Наместо масовни програми за обука, наместо субвенции за работодавачи што вработуваат Роми, наместо задолжителни квоти и санкции за дискриминација, таа решава да донесе работници однадвор.

Тоа не е „пазарна логика“. Тоа е бегство од одговорност.

Кога вкупната невработеност во државата се движи околу 12%, а кај Ромите е драстично повисока, секоја власт што зборува за „недостаток на работници“ без да ги спомне Ромите, лаже или свесно игнорира. И двете се подеднакво опасни.

Да бидеме брутално искрени:
Работодавците што не сакаат да вработат Роми, сега ќе имаат легален изговор да вработат странци.
А државата, наместо да ја искорени дискриминацијата, ја институционализира.

Ова не е промашена политика. Ова е јасен избор.

Избор Ромите да останат на маргините.
Избор сиромаштијата да се третира како нормала.
Избор социјалната неправда да се нарече „економска мерка“.

И затоа прашањето веќе не е зошто се носат странски работници.
Прашањето е:
Колку уште генерации Роми треба да останат без работа за државата конечно да ги види?

А одговорот, за жал, е јасен: Сè додека е полесно да се увезе работник отколку да се вработи Ром,
дискриминацијата нема да биде грешка, туку политика.