И јас имам одговорност, обврската за критика и одговорноста кон јавноста

Кога новинарите се обраќаат кон јавни личности – политички, културни или медиумски – нивната улога не е само да информираат, туку и да поставуваат прашања, да ги конфронтираат, па дури и да ги предизвикаат. Оваа обврска е легитимна, па дури и суштинска во општество каде што секој вид на моќ треба да биде преиспитуван. Но, постои една основна граница која секој новинар мора да ја почитува: критиката треба да биде насочена кон постапките, идеите или јавните ставови на личноста, а не кон нејзиниот приватен живот или личниот идентитет.

Јавните личности, по дефиниција, прифаќаат одредена видливост. Нивната улога ги става под рефлектори, и природно е нивната работа или изјави да предизвикуваат анализи, дебати и понекогаш несогласувања. Тоа е основата на демократската дебата. Но, оваа улога не ги лишува од нивната човечност.

Новинарот има огромна моќ: да го обликува јавното мислење преку своите зборови и приказни. Но, оваа моќ носи и голема одговорност: да остане правичен и почитлив. Неприфатливо е истрагата да премине во лични напади, во осудување на физичкиот изглед, животните избори или приватната сфера. Ваквиот пристап не придонесува за информирање или дебата, туку поттикнува сензационализам и поларизација.

Можно е, и неопходно, да се критикува политичка одлука, контроверзна изјава или иницијатива што предизвикува дебата. Овие критики, кога се аргументирани и засновани на факти, ја збогатуваат општествената дискусија. Но, кога критиката преминува во лични напади, таа престанува да биде новинарска и станува деструктивна.

Границата е јасна: она што е од јавен интерес е предмет на новинарска критика, а она што припаѓа на приватниот живот мора да остане недопирливо. Новинарот, додека ја врши својата должност за истражување, мора да се запраша дали објавеното е од јавен интерес или само ја храни нездравата љубопитност.  

Во заклучок, новинарската критика е столб на демократијата, но таа мора да биде спроведена со етика и расудување. Јавните личности не се лесни мети, туку актери во колективниот живот, и заслужуваат, како и секој друг, нивното достоинство да биде зачувано. Да информираме, да – но никогаш да уништуваме.

Со почит,

Андријано Џеладин